przeglądam siebie w tobie
mimochodem
dotykam dłonią powiek
zostawiam oddech
kręgosłup wspomnień
blada twarz wiedźmy
rozkrwawione usta
oczy na oścież otwarte
a ta ścieżka jest pusta
na blacie w kuchni
okruchy ubrań
a na pościeli
ślad ciepła którego już nie pozna
blada twarz świeci
poświatą w ciemności
a to poświat
bo to kończy się na granicy uległości
niedziela, 19 listopada 2017
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
2018. szybko płynie. wszystko. rok temu prawie o tej samej porze pocałowałam K, co wywołało we mnie małą lawinę piękna, wątpliwości i miło...
-
tak mogłabym tu siedzieć chyba przez cały dzień na parapecie przez okno gapić się jesteś jak tamten przechodzień co zgubił się najwyraźniej...
-
2018. szybko płynie. wszystko. rok temu prawie o tej samej porze pocałowałam K, co wywołało we mnie małą lawinę piękna, wątpliwości i miło...
-
P. zaprosił mnie dziś na studniówkę. i zmienił hasło na fejsie, kurwa. staram się być dynamiczna. pan sternak łamie mi serce bezdusznymi k...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz